El camí de l´aigua

 

In de Spaanse Pyreneeën afgelopen zomer kwamen we het veelvuldig tegen, dit ‘pad van het water’. Het kronkelde mee met de talloze beekjes, het steeg en het daalde. Urenlang hebben we het gevolgd terwijl we door het bos gingen, langs open velden, over hellingen bezaaid met stenen en bloemen.

De rustgevende, verdiepende cadans van de wandelaar.

Tijd bestaat niet en het enige reisdoel word ik zelf.

Een metafoor van het leven. Dit pad.

Bewegen. Gaan. Is er een doel?

Ergens zal een einde zijn, maar is dat ook het doel?

Hoe ga ik? Waar is het pad?

Overal is water. Het voedt hier alles,

waarom zou het niet ook mij voeden.

Ik wil het zien en voelen. Zitten aan de oever. Kijken hoe het stroomt.

Waar is het water?

Het moet vlakbij zijn. Haast bereikbaar,

ik hoor het steeds…