Moerenburg

Moerenburg is een randje overgebleven natuur aan de zoom van Tilburg. Wandelgebied. Toen ik daar in 2019 liep met Josemieke Segers terwijl we ons afvroegen wat we samen zouden kunnen doen leek het ineens tamelijk vanzelfsprekend om het gebied waar we op dat moment doorheen liepen als thema te kiezen. De samenwerking zou ook hier gestalte kunnen krijgen. Natuurlijk. Waarom niet. Ik had al twee vergelijkbare projecten alleen gedaan: El camí de l’aigua over het stromende water in de Pyreneeën en een serie over valleitjes in hetzelfde gebergte. Waarom zou iets dergelijks niet ook hier kunnen. Met Josemieke samen zou het hier gaan gebeuren. Zij ruimtelijk werk zoals zij dat kan, geworteld, doorvoeld en spannend en ik schilderen en misschien tekenen. Elkaar aanvullend en verdiepend.

Josemieke is druk als ik eindelijk tijd heb en dus ga ik alleen op pad. Het is wel even anders dan de Pyreneeën merk ik al snel. Waar ik ook kijk zie ik stad opdoemen. Hoge gebouwen en elektriciteitsmasten, geluid van voetballers en het voortdurende dominante zeuren van autoverkeer op de snelweg naar Eindhoven. Veel wandelaars en joggers. Honden. De Pyreneeën waren overweldigend. Puur natuur. Groots en helemaal kloppend. Dit is een bloempotje aan de rand van de stad! Dit gaat niet werken… Ik besluit in arren moede de blik maar naar beneden te richten om zo de horizonvervuiling te mijden en verdraaid dat helpt. Ik kan me verliezen. Niet in de grootsheid, maar juist in de kleinheid. Het landschap tot aan het laatste randje vóór de horizon. Het gras voor mijn voeten, het plasje met riet, de stroom, de spiegeling. Op een schilderij moet de wereld eerst toch verf worden. Laat ik me daar dan mee bezig houden!