Van 19 t/m 27 september 2020 vond in Tilburg een bijzondere expositie plaats. Een kleinschalig project van 13 kunstenaars uit Tilburg en omstreken, waarvan ik er 1 was. Het speelde zich af in de buitenlucht van een bosperceel aan het De Siptenpad, een onverhard zijweggetje van de Gilzerbaan in Tilburg.
Hieronder een aantal foto’s van mijn kunstwerk verdeeld in 3-en.
Achtergrond
Plek
Deze plek viel me meteen al op tijdens het eerste rondje door het bos. Tijdens een tweede rondje, een paar weken later, wist ik dat ik hier iets wilde maken. De dramatiek van de plek refereert voor mij aan een soort oerbeweging. Het kale dode eikje dat zich als een levenbrengende houten bliksemstraal in de rododendron plant is de trigger.
Iets komt links van boven via de kale boom naar beneden doet iets en verdwijnt weer aan de rechterkant van deze toneelvloer.
De kringloop van water. Van het leven zelf misschien wel. Een beweging. Een moment.
In mij is water, gevat in talloze cellen, vaten, organen.
Wat buiten mij is in talloze sloten, vaarten, rivieren, zeeën en wolken is ook in mij.
Ik voel me verbonden.
Als ik over de kringloop van het water praat, heb ik het ook over mijn kringloop.
De kringloop van het leven is even cyclisch als die van het water.
Beeld
Het beeld is speciaal voor deze plek gemaakt. Ik heb gekozen voor de cirkel als uitgangspunt. Die vorm staat voor mij voor zuiverheid. De zon. De eicel. Het is een symbool voor volmaaktheid. Voor de kosmos, voor de aarde en de planeten. Teruggebracht naar zijn kleinste vorm is het een punt. Het symbool voor de kern. Symbool voor het begin (zaadkorrel) en van het einde (stofkorrel).
Het beeld is te bekijken in de leesrichting, van links naar rechts. Er is een opbouw naar de zuivere vorm in het midden. Links en rechts gebruik ik delen van die zuivere vorm, als symbool voor de wording (links) en het verval (rechts). Het lijken een soort zwam-achtige elementen die gegroeid lijken op dood hout. Dood heeft alles te maken met leven. In termen van de kringloop van water daalt water van boven naar beneden af aan de linkerkant, zijn goede werk komt tot volle wasdom in het midden en dan verdwijnt het aan de rechterkant weer naar boven.
De elementen van de cirkelvorm zijn met spiraalwindingen van ‘koperdraad’ vastgemaakt aan het hout van de bomen. De spiraal als vorm is symbool voor water en het lijkt ook wel op de windingen van een spoel en verwijst voor mijn gevoel in die zin naar energie. Het spreekt vanzelf dat het een constructief element is om de zwam-achtige cirkeldelen te kunnen bevestigen.
Materiaal
Waterglas in kathedraalblauwe kleur. Alleen al de naam van de kleur is prettig. Ik associeer het bos met een kathedraal. Hoge pilaren, hoog plafond en gefilterd licht.
De structuur van het glas is die van stromend water en de kleur is heel passend. Blauw is in het bos een opvallende kleur en dat is goed; de maat van het glas moet beperkt blijven en zo valt het toch voldoende op. Jammer dat het bos tamelijk donker is want het doorvallende zonlicht maakt schitterende reflecties en schaduwen.