Marleens Moestuin

Gelijkwaardigheid. Verbinding. Onlosmakelijk is alles met alles verbonden.

In Brette ontdek ik dat het mogelijk is om in het landschap te zijn, ín het thema, zonder ‘slaaf’ te zijn van mijn waarneming. Het is bijna een orgie van waarnemen en schilderen, álles is bruikbaar en álles is mogelijk. Er is niets, wat niet iets anders aanraakt. Alles wat ik zie draagt bij aan het totaalbeeld van mijn waarneming. Ik wil graag recht doen aan álle dingen. Wat ik schilder is geen realistische weergave van de werkelijkheid, maar eerder een spel met de waargenomen veelheid. Vorm en restvorm, kleur en beweging, ver en dichtbij. De rijkdom om me heen raakt aan rijkdom binnenin. In samenspel is er een symfonie waarbij verf en penseel de uitvoerende instrumenten zijn van mijn orkest. Ik ben de componist/dirigent die zich probeert staande te houden.

Thuis aangekomen haal ik de herfstige moestuin van vriendin Marleen leeg en spreid het uit over een drietal tafels in mijn atelier. Iemand vraagt me of de kliko vol zat… Ik zie een rijkheid aan vormen, een gelaagdheid van structuren en kleuren. Tegen het verdorren in groeit en bloeit de Oost-Indische kers gewoon door.

Mijn schilderen gaat over de huid van verf, de gelaagdheid ervan, de beweging van het penseel, hoe zacht of hoe dynamisch, het vloeien van natte verf die zijn weg zoekt, kleuren die elkaar opzoeken, vormen die ontstaan. Alles komt hier samen. Het is een avontuur dat me uitnodigt én uitdaagt. Uitdaagt om los te laten, de verf te volgen, in vertrouwen te handelen.